Ad uermem qui in caballo est

post solis occasum uade ubi est erba uerminatia et pone unam petram super illam et dic ter uerminatia libera illam bestiam aut albam aut rubeam uel qualem colorem habet de uerme et de pena et ego libero te de ista tam grandi pena deinde uade ante solis ortum et iterum dic quod superius ter et tolle ipsam petram.
Item erbam que dicitur sigillata effodies et interim dum fodis dic


christus uuart geboran in crippa
geuuorpan her thaz blanka ros de
quocumque colore sit nominetur et
possessor eius nominetur geuuorpan uuirdi.


pater noster canatur totum et X uicibus repetatur illud theotonicum et se persequatur pater noster totum cumque ultimum canetur et eius finis sed libera nos dicitur tunc cum utrisque manibus a terra abstraitur et post ea numquam ad terram ueniat sed caballo in fronte suspendatur qui uermem habet tandiu eousque moriatur.
Qui caballus ad currentem aquam non bibat nec in ulla aqua balnietur nec ullus dorso eius insideat sed liber ab omni onere pascatur donec omnis uermis moriatur.
Qui canem hoc medicamine iuuerit deinceps non poterit ulli animali subuenire.

Aus: Reclam Althochdeutsche poetische Texte
Handschrift: Paris Nationalbibliothek Cod.Nouv.acq.Lat.356 S.69r