Twe Künigeskinner
      westfälisch

      Et wassen twe Künigeskinner,
      De hadden enanner so lef,
      De konnen to nanner nich kummen,
      Dat Water was vil to bred.

      5
      'Lef Herte, kannst du der nich swemmen?
      Lef Herte, so swemme to mi!
      Ick will di twe Keskes upstecken
      U de sölld löchten to di.'

      Dat horde ne falske Nunne
      10
      Up ere Slopkammer, o we!
      Se dei de Keskes utdömpen,
      Lef Herte blef in de Se.

      Et was up en Sunndage Morgen,
      De Lüde wören alle so fro,
      15
      Nich so des Küniges Dochter,
      De Augen de seten er to.

      'O Moder', sede se, 'Moder!
      Mine Augen dod mi der so we;
      Mag ick der nich gon spazeren
      20
      An de Kant von de ruskende Se?'

      'O Dochter', sede se, 'Dochter!
      Allene kannst du der nich gon,
      Weck up dine jüngste Süster,
      Un de sall met di gon.'

      25
      'Mine allerjüngste Süster
      Is noch son unnüsel Kind,
      Se plücket wol alle de Blömkes,
      De an de Sekante sind.

      Un plückt se auk men de wilden
      30
      Un lett de tammen ston,
      So segged doch alle de Lüde,
      Dat hed dat Künigskind don.

      O Moder', sede se, 'Moder!
      Mine Augen dod mi der so we;
      35
      Mag ick der nich gon spazeren
      An de Kant von de ruskende Se?'

      'O Dochter', sede se, 'Dochter!
      Allene sast du der nich gon,
      Weck up dinen jüngsten Broder,
      40
      Und de sall met di gon.'

      'Mine allerjüngste Broder
      Is noch son unnüsel Kind,
      He schütt wull alle de Vägel,
      De up de Sekante sind.

      45
      Un schütt he auk de wilden
      Un lett de tammen gon,
      So segged doch alle de Lüde,
      Dat hed dat Künigskind don.

      O Moder', sede se, 'Moder!
      50
      Min Herte dod mi der so we,
      Lot annere gon tor Kerken!
      Ick bed an de ruskende Se.'

      Do sad de Königsdochter
      Upt Hoefd ere goldene Kron,
      55
      Se stack up eren Finger
      En Rink von Demanten so schon.

      De Moder genk to de Kerken,
      De Dochter genk an de Sekant,
      Se genk der so lange spazeren,
      60
      Bes se enen Fisker fand.

      'O Fisker, leveste Fisker!
      Ji könnt verdenen grot Lon,
      Settet jue Netkes to Water,
      Fisket mi den Künigesson!'

      65
      He sette sin Netkes to Water,
      De Lotkes sünken to Grund,
      He fiskde un fiskde so lange,
      De Künigsson wurde sin Fund.

      Do nam de Künigesdochter
      70
      Von Hoefd ere goldene Kron:
      'Süh do, woledele Fisker!
      Dat is ju verdende Lon.'

      Se trock von eren Finger
      Den Rink von Demanten so schon:
      75
      'Süh do, woledele Fisker!
      Dat is ju verdende Lon.'

      Se nam in ere blanke Arme
      Den Künigsson, o we!
      Se sprank mit em in de Wellen:
      80
      'O Vader un Moder, ade!'

      Aus: August Bagel Verlag Deutsche Gedichte